Een samenleving zonder samenhang is geen samenleving….

Nederland staat op doorbreken… Doorbreken, volgens de dikke van Dale: Doorbreken = Doordringen, Klieven; Opengaan, Springen, Uitbarsten. Laten we de laatste verklaring er bijnemen. Uitbarsten, want dat is wat er kennelijk gebeuren gaat. Nederland barst uit in allochtonenhaat en alles dat met allochtonen te maken heeft. Nederland bestaat dus uit 1,5 miljoen stemgerechtigden, mensen die voor hun mening uitkomen en op een beweging stemmen die het probleem Ahmed en Fatima snel uit de wereld gaat helpen doormiddel van een forse uitbraak van xenofobia anger. Hoeveel niet westerse allochtonen in Nederland wonen is irrelevant. Elke allochtoon met een baard en een lap stof om het hoofd, is een gevaar voor de openbare orde, voert duiven en loopt in de weg op het zebrapad – net wanneer de Aboriginal gas wil geven in z’n gepimpte Opel Astra. Althans, dat doen de ingezonden commentaren op internet vermoeden. Het zijn er heel veel… die commentaren. Onder aliassen die doet vermoeden dat de inzenders van hoog intellectueel peil zijn. Aliassen die zonder uitzondering treffend uit het mythologisch handboek geknipt zijn of samengesteld uit hoopvolle lettertekens. Telkens weer wordt afgevraagd of al die aliassen van 1 persoon zijn, of enkelen, maar daar schijnt de moderator van dienst geen antwoord op te weten. Om erachter te komen wat de doorsnee Nederlander beweegt om zijn en haar dagen te vullen met het bashen van buitenlanders, is het nodig om de voetbalcultuur in het licht te houden. De clubgeest van de moderne westerse mens heeft als kenmerk dat ‘de ander’ de rivaliserende club, inferieur is aan het eigene. Als die andere club heeft gewonnen, ligt dat nooit aan inzet, maar aan de arbitrerende elite, de overtredingen die slinks worden gepleegd in tegenstelling tot de eigen jongens die volop met het been richting delicate knie gaan. Ligt de ander te kermen van de pijn, gaat er gejuich op, ligt iemand van de eigen club op de mat, wordt er gevloekt en met ijzeren staven gegooid naar de keeper van de tegenstander. Schrijver dezes trekt het natuurlijk in ’t extreme, maar schetst wel wat er aan de hand is in ons overvol lijkende Nederland.
Ook dat is een beeld dat een karikatuurschets maakt van de werkelijkheid. Al in de 19e eeuw migreerde een groot gedeelte van het achterland naar de kuststrook. Alwaar de economische situatie veel beter was, of leek door de handel die daar al twee eeuwen bloeide. De kuststeden groeiden daardoor uit van strategisch gelegen kustplaatsen tot geprotubereerde conglomeraties met vaak snel uit de grond gestampte woonwijken, woningen met vijf tot zelfs zes verdiepingen volgestampt met grote gezinnen, tot 12 kinderen geen uitzondering. Alles werd op een kluitje gegooid: fabrieken, havens en woonwijken. De lege gebieden tussen de sattelietdorpen opgevuld en opgevuld tot er alleen nog de hoogte in kon worden gebouwd. De buitengebieden werden leeggehouden, om de illusie te wekken dat Nederland nog steeds een agrarische gemeenschap was. Ondertussen ging de groei gewoon door, werd steeds meer van dat agrarische gebied ingepalmd en werd het begrip Randstad geboren. Het kustgebied ten opzichte van het continentale gebied verwerd tot een scheefgetrokken demografisch wangedrocht. Pogingen in de late jaren tachtig van de vorige eeuw om grote delen van de industrie naar het Noordoosten te verplaatsen, werden getorpedeerd, weggewoven of halfslachtig ter hand genomen. Nog steeds ligt de druk van nijverheid, handel en werkgelegenheid onevenredig zwaar op de Randstad en is het achterland bezig met een ongekende ontvolking, zonder in de gaten te hebben dat de machtige buur Duitsland een enorme potentie kan bieden voor datzelfde achterland.

Rangen en standen.

De barbecue stoomt, walmt de lucht van gebakken dode dieren uit en de groene flesjes worden rijkelijk van kratje naar hand overgebracht. Eerst gaat het over die k****r zwarten en Zwarte Piet, maar al gauw is daar geen lol meer an en gaat men over in de taal van de steigerbouwer.

De baas, vooral. "Die is te lui om de dag in te kijken... overal ontslagen boodschappenjongen... weet niet eens wat ik aan het doen ben. Interesseert hem dat nou astie elk jaar maar z'n nieuwe Audi kan kopen. Die kale poenklep zou eens een daggie bij mij op steiger motte komme staan. Het zweet zou z'n ruggegraat uitlopen! O nee... dat hebtie niet." Wat? "Een ruggegraat vat je?"

Moet de man dan 's nachts voor jouw salaris gaan zorgen? Of denk je dat je zonder hem überhaupt nog werk zal hebben? Want als je het allemaal zo goed weet... waarom heb jij dan geen eigen bedrijf, goedlopend en een spiksplinternieuwe Audi onder je reet?

"Ik mog nie leren van de leraren. Ze vonden me te stom voor de Mavo. Stelletje oelewappers!"

O, nou ja, ik ken heel wat ondernemers die de lagere school zelfs niet afgemaakt hebben. Hennie van der Most, ken je die? Die kon lang niet lezen of schrijven maar maakte zijn kapitaal in de oudijzerhandel.

"Ja, je mot de mazzel hebbe natuurlijk."

En een beetje minder een grote waffel.

"Watte?! Ik ken werken ja!!! Ik werk me de pleuris en die eikels in hun dikke karren hebben alleen maar geluk gehad en nog nooit hun klauwen vuil gemaakt!"

Je hebt nu eenmaal luxe paarden en ezels die ploeteren haha.

"Ha ha ha ... ha.... (kwartje valt) uh... uh... (daarna volgt een waterval aan oprispingen over alles wat in zijn ogen het kwaad van de wereld is)."

De barbecue walmt nog lang die avond en de kratjesberg is nog lang niet leeg.

Ware verhalen en de verzekering dat het gelogen is.

Onlangs werd bekend dat Christopher Lee op een respectabele leeftijd overleed. Lee was vooral bekend om zijn rol als Dracula. Bram Stoker creëerde dit heerschap uit oude volksverhalen. Dracula de guerre de nom van woiwode Vlad III, leefde in de vijftiende eeuw op een bergtop diep in Transylvanië, kwam van oorsprong uit Walachije maar werd eenvoudigweg door Stoker in Transylvanië geparkeerd om daar een schrikbewind te voeren compleet met gespietste hoofden op zijn kasteelmuren. Geen lekkertje dus. Bloeddorstig was ie, maar of hij z'n dagen sleet in een doodskist en 's nachts vampier werd, dat is dus een verhaal dat nog steeds de rondte doet. Ik sprak Dracula laatst op een bloeddonorfestival voor de schoolkrant. Hij verzekerde mij dat de gespietste hoofden waarover men sprak, bloeiende geraniums waren in werkelijkheid. Dracula (werkelijke naam Rick van Smith) walgt van bloedworst, lijd aan somnabulisme en apnoe en wordt vaak in z'n tuintje gesignaleerd in een zwarte kapmantel die hij nog van zijn oude moedertje had geërfd. De goede man leed ontegenzeggelijk zichtbaar aan de beeldvorming die men over hem heeft. Ik kreeg prompt medelijden met hem, maar werd direct terechtgewezen: "Voel maar meelij met die Christopher Lee, hij dacht werkelijk Dracula te zijn en speelde niet dat hij bloed dronk, nee hij dronk bloed... liters van dat spul om in zijn rol te komen!" Jammer, weer een mythe doorgeprikt.

Fictieve romans beginnen vaak met "Er was eens..." maar een roman als Gullivers Reizen is weldegelijk een waarachtige beschrijving van een reis met onvoorziene gevolgen. De heer Lemuel Gulliver werd de toeloop van nieuwsgierigen bij zijn huis in Redcliff zo zat dat hij besloot een stuk land te kopen met een comfortabel huis in de buurt van Newark. Hij liet zijn reisverslag achter bij een zekere Swift, naaimachinefabrikant in Kensington die daar het beroemde boek Gullivers Reizen uit distilleerde. Swift vertelde me dat hij het manuscript driemaal zorgvuldig had doorgelezen en de stijl duidelijk en eenvoudig vond, maar ietwat breedsprakig. Swift, een eenvoudige boerenzoon die hoogbegaafd werd bevonden na tientallen tests door goeroes in de omgeving van Aleister Crowley en zijn kornuiten Bram Stoker en William Butler Yeats, zag zijn kans schoon en maakte er uiteindelijk een verhaal van dat door niemand werd geloofd maar gevreten door zijn publiek.

Ach, daarmee kunnen we alles in twijfel trekken. Het bestaan van het kabinet Rutte I & II, de participatiemaatschappij en de boeken die de PVV ideoloog Martin Bosma schrijft. Allemaal fictie. Ook Bosma lijd onder zijn beeldvorming vertelde hij me laatst in de beeldentuin van de Buitenplaats in Eelde. "Schrijf je een heldenroman, wordt die vertaald als een politiek statement dat de laatste dagen van Nederland inluidt." Er biggelden zowaar tranen uit z'n zwart omrande ogen. "Natuurlijk is Nederland in verval," snikte Bosma nog na, "maar dat gaat niet zozeer om de Bosscheplaat en de dreven van Giethoorn = ken jij Fanfare? Schitterende film toch? Met hoe heet ie alweer... Ja ja Rien Mussert als triangelist of is het triangelspeler? Onnavolgbaar dat portret!" Bosma werd zowaar weer blij. Met z'n mouw veegde hij z'n tranen uit en vervolgde..."Nee het zijn de Hollanders die worden bedreigt. Altijd weer die Hollanders!"

Een troost... schraal maar doeltreffend. Boeken als die van Bosma en Swift zullen altijd geschaard worden onder romannetjes met een slecht einde. Ze zijn ongeloofwaardig en de een blijft voor altijd literatuur en het andere verdwijnt in de grabbelbakken van de Slegte (die weer terugkomt, de Heere Zij Geprezen!).

Typetjes

Als zovelen zit ik vaak op LinkedIn te mijmeren en de dingen te aanschouwen die velen op gezette tijden uit hun op kolen gestookte peceetjes persen. Typetjes zijn het met wonderschone curriculums vitae, baantjes, connecties, en communities zoals groepen op een wonderlijke manier op z'n LinkedIniaans worden genoemd. Daar wordt over alles gediscussieerd. Sollicitatietrainingen, hersenspoelingen en ook over alledaagse dingen als religie en hoe je een speltbrood bakt tussen twee aangesloten strijkijzers. De NLPers hebben er de overhand, daar op dat LinkedIn, dan komen de sceptici die NLP wel lollig vinden maar het geloof in een gezond hoofd naar het land der fabelen verwijzen. Opvallend vaak zie je zo'n typetje zijn profiel doorspekken met universitaire opleidingen van een maand of drie, afgestudeerd natuurlijk en bezig te promoveren op de droogmaling van een zak aardappelen in het geniep. Een hele reeks functies volgt dan die allemaal te maken hebben met consulent, ad interim coach, hulpsheriff, onderzoeker aan de Universiteit van de Gulden Globe, ja er zijn zelfs lieden die tot ridder zijn geslagen in een vervalste orde van Maltezer Grottengidsen of erger een verstuikte voet als titel aannemen. Om maar te zwijgen van de stapelaars. Ze hebben niet alleen een hele universiteit in pacht, maar dragen titels als psychosoof, antropograficus, doctor in de arcenicologie en weten alles van flantjes (sic) het menselijk ontwerp, de holistische kosmos, universaliatis connototatis, hermeneutiek en social behavior in de Derde Dwarsstraat te Krommenie. En laat ik het niet hebben over de leerstoelen die deze lieden bekleden in de Derde Wereld. Laatst las ik dat een van die mormonologen zich onledig hield met het bestuderen van de lipstructuur ener vuilgebekte woestijnrat.

Alle gekheid op een stokje... van sommigen kan ik het bloed wel drinken. De Patrickjes van het oncologische carcinomen landschap... de humhumhummers, reizigers in ongein, compleet verdwaasde antropomorfe gezelschapszoekers. Het zijn ervaringsdeskundigen die 12 jaar studie naar neurobiologische afwijkingen zien als tijdverspilling. Immers zij hebben die wijsheid allang uit obscure boekjes gehaald, planten hele hoofdstukken over in eigen in elkaar gedraaide tralala uitgaves die als warme broodjes over den toonbank gaan, geven college waar ze kunnen, ja LinkedIn natuurlijk. Het platform voor dolgedraaide psychopaten met een antipilofarmica syndroom. Maar snappen er geen ene donder van dat al hun wijsheid afkomstig is uit juist die onderzoeken naar de hersenstructuur van primaten met een stoornis. Laat maar, zal iemand uit het publiek nu roepen. Gekken en dwazen die schrijven op deuren en glazen zul je altijd blijven houden. Jazeker, in het gesticht ermee, ver weg van het bewoonde land. Op een eiland in de Golf van Rabauwen en Braakzieken! Als ik dit soort lui tegen kom, zal ik niet nalaten om naar knieschijven te speuren om ze daarna als overbodige kartonnen dozen naar de ratsmodee te trappen! Ziek zijn die lui, ziek in hun hoofd en hart.

De kale mus.

Het idee dat de moderne kunst een bijzondere verplichting, een geavanceerde of avantgardistische plicht heeft om de eigen tijd te ontstijgen en die te veranderen, en daarmee de aard van de kunst zelf, is een bijzonder ongemakkelijk idee. Het geloof dat telkens weer de kunst op achterstand zet, geloof in de maakbaarheid moet hebben. 

Ondertussen lopen honderdduizenden de Late Rembrandt tentoonstelling plat, is Van Gogh nog steeds het icoon van de kunstwereld en brengt miljarden dollars op in de grote veilinghuizen. 

Het idee is zowel creatief als destructief, immers verwoesting brengt iets nieuws voort. Dus laten we beginnen het 'Rijks' plat te gooien en alle Van Goghs te verbranden en met die werken alle werken uit de rijke kunsthistorie. We hebben nieuwe kunstvormen nodig, voorbij de hachelijke grenzen van de verbeelding. Ergo sum schroom niet om de molotovcocktails uit het vet te halen, Joseph Beuys uit z'n eeuwige slaap en in een gillende Stuka zetten om musea te bombarderen, huizen binnen te dringen en waardevolle collecties op straat te verbranden, kunstenaars tegen de muur te zetten, schrijvers de handen afhakken en alles wat naar kunst en cultuur riekt naar het Taurusgebergte te verbannen om aldaar rotsblokken te verplaatsen en er zo nu en dan onder verpletterd wordt. 

Het is de laatste exercitie die we nog nodig hebben om de huizenblokken in de steden en dorpen er nog grauwer uit te laten zien als ze al zijn, waar geen takje boven grijsgroene schuttingen uitsteekt, het blik tot in de voortuin geparkeerd staat en zonder uitzondering grijs, wit en zwart is. Waar de laatste eerlijke kunstenaar overdekt met kokend pek en zwarte veren door de straten wordt gevoerd en de kreet klinkt: "Zo die kunstlul maken we even burgemeester!" Dat is de ultieme nieuwe kunstvorm pur sang! Niets dat nog riekt naar creatieve arbeid, het eerlijke handwerk met beitel en kwast. Voortaan coacht de ene helft van Nederland de andere in een maakbaarheid dat erger is dan beschreven door Orwell in zijn novelle 1984. Mindfulness dat niet meer is dan hersenspoeling, het ontwaarden van denkprocessen die er alleen maar zijn als overprikkeling en onrust zaait. Hup grauwe werkelijkheid! Hup Nederland Hup!!!

Daar vliegt een kale mus, net de grens overgestoken. Prompt geplukt van dons en veren. De mus kijkt met verwonderde ogen naar zijn karkas en sluit ze dan... voorgoed.

Qwzll...

Conditie.

Ongeveer 2% van de Nederlanders heeft een IQ dat hoger is dan 125 of 130 (afhankelijk van de test) en is daarmee hoogbegaafd. Tussen denken en denken zit weldegelijk een groot verschil. Er zijn convergente denkers die alle informatie welke ze krijgen meteen inpassen in hun eigen wereldbeeld. Divergente denkers, breiden hun wereldbeeld juist uit met de zopas verkregen informatie. De convergente denker verdikt, de divergente denker verheldert zijn blik.

Een hoogbegaafde worstelt vaak met de divergentie en de convergentie in zijn denken, het is veelal een samenspel tussen de verschillen in het denken an sich. Meestal wint het convergente... De divergente denker is echter meestal juist degene die niet vast te pinnen valt op kennis of de mate van slimheid. De divergente denker valt overal buiten de boot. Te intelligent om hoogbegaafd genoemd te kunnen worden (vaak is de IQ test een onmogelijk middel om überhaupt de intelligentie te meten van divergente denkers). Vaak ook, werken 'superbegaafden' niet aan hun status... voor hen is de intellectuele uitdaging het belangrijkste in een carrière. 

Het zou te verklaren kunnen zijn uit mijn observatie ten aanzien van het gedrag van hoogbegaafden. Sommige hoogbegaafden vinden zichzelf zo superieur aan de gewone of normale mens, dat het arrogante etterbakjes zijn die voor elke wissewasje als een verongelijkte peuter krokodillentranen spuiend gaan liggen rollen op de supermarktvloer om hun zinnetje door te drijven. Niks intellectuele uitdaging... alles is snel saai of vervelend en weinig hoogbegaafden hebben kennelijk door dat juist in het saaie en het voorspelbare een enorme uitdaging ligt. 

Discussiëren met hoogbegaafden op internet fora, komt altijd uit op het verongelijkte eigen gelijk, de vorm en nooit de inhoud. Convergentie versus divergentie ergo summa sum...